وقتی نیستی

باران هم نمی بارد

ابرها همه بغض کرده اند

بی هیچ توقعی دوستت دارم

مثل دوست داشتن مادری که بچه اش را دوست دارد

بی هیچ خواسته ای دوستت دارم

مثل دوست داشتن یک بچه که نقاشی اش را دوست دارد

بی هیچ توقعی دوستت دارم

مثل دوست داشتن خورشید و رود

بی هیچ اندازه ای میخواهم در تو بیاویزم

مثل در آمیختن ساحل و موج

میدانم روزی دستهایت را می گیرم

و هرگز رهایش نمیکنم

تو مثل آب دریایی

هر چه بیشتر تو را می بوسم

تشنه تر می شوم

تاگور می گوید:

امید نان روزانه آدمی است

.....

ای نان روزانه ام.سلام

پری درگذشت

امروز ثریا اسفندیاری ملقب به پری در آمریکا درگذشت

خبر کوتاه بود

به همین سادگی

تا مرگ شهریار کسی معشوقه مخفی شهریار را نمیشناخت

او نامدار ترین معشوقه ایرانی است....

نرگس من

البته هنوز تاریخ باید صبوری کند

تا نامدارتین معشوقه جهان نیز

شورهای این عشق

به جهان مکشوف شود

سلام نرگس

سلام شادی آسمان

سلام مایه دلخوشی کبوتران مست

سلام چمن مرطوب اول صبح

سلام ابر خوشایند مشرق

سلام صدای ناب جنگل بکر

سلام اثیر خیالهایم

سلام کتاب شیرین خوانده نشده

سلام چای شیرین استکان کمر باریکم

سلام آخرین لقمه املت خوشمزه ام

سلام امید پروانه های آخر تابستان

سلام خش خش برگهای پاییز خنک یک جاده کوهستانی

سلام بوی خوب بهشتم

سلام گرمی لانه گنجشکها ی روز برفی

سلام

سلام

هر صبح

رو میکنم به کوی تو

از نسیم عطر تو را میگیرم

و

مست میشوم

دوشنبه ها...

املت خوشمزه تر است

پاییز

فصل یکی شدن است

چای شیرین

شیرین تر است

نرگس

وقتی رویم را به دوردستها می گیرم

یعنی دوستت دارم

وقتی زیاد سیگار میکشم

یعنی دوستت دارم

وقتی میگویم زیباتر شده ای

یعنی خجالت میکشم

بگویم دوستت دارم

وقتی اولین گل بهار می شکفد خوشحال می شوم

وقتی برگی از درخت می افتد

محزون

خنده و خوشحالی تو مثل اولین گل بهار است

و اشک تو برگ از درخت

می شود گفت

سالها شد

که از اولین بوسه گرم تو گذشته

در صبحی پاییزی

پشت پرچینهای باغ

...

لبهایت همچنان می سوزانند

طعمش تازه تر از روزهای نخست

شیرینی اش سوزناک

کی کهنه خواهی شد

ای طراوت همیشگی من ؟

میدانی نرگس؟

نیک می دانی که خداوند بی هیچ دلیل هیچ کاری نمیکند..

مدتها به فلسفه دنیا فکر کرده ام.

نه نیازمند عبادت من و تو بود نه نیازمند شناخته شدن...

او جهان را برای عشق ورزی آفرید...

تو شیرین ترین کندوی دنیا

خمارترین افسونگر

لطیف ترین گلبرگ

مهم ترین دلیل آفرینشی

من بمیرم

تو می گریی

تو بگریی

من میمیرم

من بیافتم

تو میخندی

تو بخندی

من می میرم

تو بیایی

من میبوسم

تو ببوسی

من می میرم

من باشم

تو میایی

تو بیایی

من می میرم

من نباشم

تو میروی

تو بروی

من می میرم

من بی تو

و یا با تو

میمیرم

من سرگردان ترین موج

زرد ترین برگ این پاییزم

در این دریای پر آشوب اطرافم

قایق کوچک سرگردان

فانوس من کو؟

راست گفتی که من هم تنهایم

میان خیل آدمها

این را مدتهاست فهمیده ام

تو هم خواهی رفت یک روز

و باز تنهاتر میشوم

سرگردان تر

زرد تر

من هم راست میگفتم

در دستهای که اسراف میشوی

وقتی به ذره ذره تو محتاجم